امشب از آسمان دیده ی تو روی شعرم ستاره می بارد در سکوت سپید کاغذ ها پنجه هایم جرقه می کارد شعر دیوانه ی تب آلودم شرمگین از شیار خواهش ها پیکرش را دوباره می سوزد عطش جاودانه آتش ها آری، آغاز دوست داشتن است گرچه پایان راه نا پیداست من به پایان دگر نیندیشم که همین دوست داشتن زیباست از سیاهی چرا حذر کردن شب پر از قطره های الماس است آنچه از شب به جا می ماند عطر سکر آور گل یاس است آه، بگذار گم شوم در تو کس نیابد ز من نشانه ی من روح سوزان آه مرطوب بوزد بر تن ترانه من آه، بگذار زین دیچه باز خفته در پرنیان رویاها با پر روشن سفر گیرم بگذرم از حصار دنیاها دانی از زندگی چه می خواهم من تو باشم... تو... پای تا سر تو زندگی گر هزار باره بود بار دیگر تو... بار دیگر تو آنچه در من نهفته دریایی است کی توان نهفتنم باشد با تو این سهمگین توفان کاش یارای گفتنم باشد بس که لبریزم از تو، می خواهم بدوم در میان صحرا ها سر بکوبم به سنگ کوهستان تن بکوبم به موج دریاها بس که لبریزم از تو، می خواهم چون غباری ز خود فرو ریزم زیر پای تو سر نهم آرام به سبک سایه تو آویزم آری، آغاز دوست داشتن است گرچه پایان راه نا پیداست من به پایان دگر نیندیشم که همین دوست داشتن زیباست                                      (( فروغ فرخزاد))